Ochrona wzroku przed nadmiernym promieniowaniem słonecznym znana jest od wielu lat.
W różnych warunkach nasłonecznienia zalecano szkła okularowe o różnym stopniu przyciemnienia, i dlatego istotnym stało się dążenie do wyprodukowania szkieł, które w odwracalny sposób zmieniałyby swoją zdolność do pochłaniania promieniowania słonecznego, przy czym poziom zaciemnienia tych szkieł zależałby od jasności otoczenia. Pomysł zaczerpnięto ze znanych już mechanizmów powstawania obrazu fotograficznego, a dokładnie nieodwracalnego sposobu reakcji atomów srebra na światło. W prowadzonych pracach wykorzystano również związki srebra i w ten sposób około 1964 roku wynaleziono pierwsze szkło mineralne samozabarwiające się, a od 1967 roku zaczęto produkować te szkła na skalę przemysłową jako szkła fotochromowe.
    Szkła fotochromowe należą do grupy szkieł, w których na przestrzeni lat nastąpiły bardzo duże zmiany w zakresie barw, poziomów transmisji w stanie rozjaśnionym i zaciemnionym, czasów zaciemniania i rozjaśniania itp.
    W Polsce, a konkretnie w JZO, pierwsze fotochromowe szkła mineralne pojawiły się w 1976 roku na bazie prasówek HELIOVAR sprowadzanych z NRD. Na początku lat 90-tych prasówki te zastąpiono znacznie lepszymi półfabrykatami najpierw od firmy CORNING FRANCE, a następnie od firmy DESAG z Niemiec. Ponieważ na świecie rozwijała się równolegle produkcja szkieł organicznych, opracowano również technologię szkieł organicznych, fotochromowych. Od 1996 roku JZO zaczęło dostarczać takie szkła na bazie półfabrykatów TRANSITIONS.